Historische kijk op grensconflicten in Europa, van het Ottomaanse Rijk tot het Rusland van Poetin
De rafelranden van Europa vertelt de complexe geschiedenis van de Europese grenzen tot aan de dag van vandaag, en mogelijk morgen, om iedereen die daarin geïnteresseerd is een historische achtergrond te bieden bij de actualiteit.
Europa grenst aan Rusland, Turkije, het Midden-Oosten en Noord-Afrika, en dan zijn er nog vele, vele binnengrenzen. Al deze grenzen zijn aan verandering onderhevig geweest. Sommige zijn dat nog steeds. De drijfveren van de spelers op het Europese toneel zijn vaak al eeuwenoud. Poetin, Erdogan en Assad – heren die vrijwel dagelijks in het nieuws zijn – staan in een veel langere traditie. Ver voor Poetin waren er de tsaren en het politbureau, ver voor Erdogan en Assad waren er de sultans van het Ottomaanse rijk.
De conflicten die we vandaag de dag zien, hebben vaak wortels in het verleden. Grensconflicten zitten in zekere zin in het DNA van de wereldkaart. Reden te meer om dieper in de geschiedenis van de grenzen te duiken. In tegenstelling tot wat het cliché beweert, herhaalt de geschiedenis zich niet. Maar door het verleden te kennen, kunnen we het heden wel in perspectief plaatsen.
De schrijver
Ivo van de Wijdeven (1979) is historicus en politiek analist. Ook schrijft hij artikelen voor Geschiedenis Magazine en De Correspondent over uiteenlopende onderwerpen als de drijfveren van het Russische imperialisme, de grenzen in het Midden-Oosten, de opvang van Hongaarse vluchtelingen in 1956 en het Britse referendum over Europa in 1975. Artikelen die actuele ontwikkelingen in een historische context plaatsen.
Een tipje van de (actuele) inhoud
Wat vooral actueel is, is de landhonger en machtshonger van Poetin. Die honger is al eeuwenoud en stamt uit de tijd van de tsaren. Zo hebben de tsaren invloed uitgeoefend op de Balkan met name op Servië via de Russisch orthodoxe kerk. In Servië is de kerk van oudsher oosters orthodox dus dat lag dicht tegen Russisch orthodox aan. Om die reden is Servië nu pro-Russisch. Maar ook Turkije waar nu Recep Erdogan aan het bewind is, is land dat ooit landhonger en machtshonger had. Ooit was daar het Ottomaanse rijk gesticht door Osman in de 13de eeuw. Na wereldoorlog 1 is het rijk afgebrokkeld en ontstond Turkije onder leiding van Mustafa Kemal ook wel Atatürk genoemd. Hij propageerde een seculiere staat en was gericht op het westen. Het Ottomaanse rijk was echter islamitisch en strekte zich uit van het Midden-Oosten tot en met de Balkan. In 1525 stonden de Ottomanen, alias de Turken zelfs aan de poorten van Wenen. Dat de Ottomanen op de Balkan hun invloed hebben achtergelaten is zichtbaar in Bosnië. Bosnië is Islamitisch. Deze invloeden zorgen voor spanningen op de Balkan. In dit boek wordt dit inzichtelijk gemaakt
De rafelranden van Europa vertelt de complexe geschiedenis van de Europese grenzen tot aan de dag van vandaag, en mogelijk morgen, om iedereen die daarin geïnteresseerd is een historische achtergrond te bieden bij de actualiteit.
Europa grenst aan Rusland, Turkije, het Midden-Oosten en Noord-Afrika, en dan zijn er nog vele, vele binnengrenzen. Al deze grenzen zijn aan verandering onderhevig geweest. Sommige zijn dat nog steeds. De drijfveren van de spelers op het Europese toneel zijn vaak al eeuwenoud. Poetin, Erdogan en Assad – heren die vrijwel dagelijks in het nieuws zijn – staan in een veel langere traditie. Ver voor Poetin waren er de tsaren en het politbureau, ver voor Erdogan en Assad waren er de sultans van het Ottomaanse rijk.
De conflicten die we vandaag de dag zien, hebben vaak wortels in het verleden. Grensconflicten zitten in zekere zin in het DNA van de wereldkaart. Reden te meer om dieper in de geschiedenis van de grenzen te duiken. In tegenstelling tot wat het cliché beweert, herhaalt de geschiedenis zich niet. Maar door het verleden te kennen, kunnen we het heden wel in perspectief plaatsen.
De schrijver
Ivo van de Wijdeven (1979) is historicus en politiek analist. Ook schrijft hij artikelen voor Geschiedenis Magazine en De Correspondent over uiteenlopende onderwerpen als de drijfveren van het Russische imperialisme, de grenzen in het Midden-Oosten, de opvang van Hongaarse vluchtelingen in 1956 en het Britse referendum over Europa in 1975. Artikelen die actuele ontwikkelingen in een historische context plaatsen.
Een tipje van de (actuele) inhoud
Wat vooral actueel is, is de landhonger en machtshonger van Poetin. Die honger is al eeuwenoud en stamt uit de tijd van de tsaren. Zo hebben de tsaren invloed uitgeoefend op de Balkan met name op Servië via de Russisch orthodoxe kerk. In Servië is de kerk van oudsher oosters orthodox dus dat lag dicht tegen Russisch orthodox aan. Om die reden is Servië nu pro-Russisch. Maar ook Turkije waar nu Recep Erdogan aan het bewind is, is land dat ooit landhonger en machtshonger had. Ooit was daar het Ottomaanse rijk gesticht door Osman in de 13de eeuw. Na wereldoorlog 1 is het rijk afgebrokkeld en ontstond Turkije onder leiding van Mustafa Kemal ook wel Atatürk genoemd. Hij propageerde een seculiere staat en was gericht op het westen. Het Ottomaanse rijk was echter islamitisch en strekte zich uit van het Midden-Oosten tot en met de Balkan. In 1525 stonden de Ottomanen, alias de Turken zelfs aan de poorten van Wenen. Dat de Ottomanen op de Balkan hun invloed hebben achtergelaten is zichtbaar in Bosnië. Bosnië is Islamitisch. Deze invloeden zorgen voor spanningen op de Balkan. In dit boek wordt dit inzichtelijk gemaakt
- Van Wijdeven ziet ook constanten in de geschiedenis: Erdogan laat zich door Osmaanse sultans inspireren en Poetin staat in een traditie van Russisch imperialisme en veiligheidsdenken (bron: Recensie: De rafelranden van Europa – Ivo van de Wijdeven – Boekenkrant – Alles over boeken)
